નારીને ઠંડી રેત ધારી છે!

હાલમાં ધુમકેતુની નવલકથા ચૌલાદેવી વાંચી. તેના છેલ્લા પાના પરથી થોડી સંવેદના......

આપણી આ નદીની ઠંડી રેતમાં કોઈ એકાદ રાતે એકલાં ફરતાં મને જે અનુભવ થયો છે એવો જ અનુભવ - ધ્યેય વિનાની શૂન્યતાનો - મને તો નારિ પાસે થી મળ્યો છે. ત્યારથી મે ઠંડી રેતને નારી ધારી છે: ને નારીને ઠંડી રેત ધારી છે!

છે હાથ હાથમાં છતાં મીલોની દૂરી છે

છે હાથ હાથમાં છતાં મીલોની દૂરી છે

મજબૂરી સાથે રહેવાની વચમાં ઢબૂરી છે.

પૂરી જો થઈ જશે તો પછી કોણ પૂછશે ?

કિંમત છે એટલે કે તું ઈચ્છા અધૂરી છે.

મહેંદીનો રંગ કેમ થયો ઘેરો આટલો ?

દિલમાં મેં વેદનાને બરોબર વલૂરી છે.

આંસુના પૂર પર તું પ્રતિક્ષાના બાંધ બંધ,

પગમાં ભલેને બેડી હો, શ્રદ્ધા સબૂરી છે.

મૂંગો છું અર્થ એનો પરાજય ગણો નહીં,

ફિતરત છે મારી આ ને આ દિલ પણ ફિતૂરી છે.

તું શબ્દ મારાં છે અને છે શબ્દ મારાં શ્વાસ,

જીવન જરૂરી, એથી વધુ તું જરૂરી છે.

અખિલ બ્રહ્માંડમાં એક તું શ્રીહરિ

અખિલ બ્રહ્માંડમાં એક તું શ્રીહરિ,

જુજવે રૂપ અનંત ભાસે;

દેહમાં દેવ તું, તેજમાં તત્વ તું,

શૂન્યમાં શબ્દ થઇ વેદ વાસે ...

અખિલ બ્રહ્માંડમાં …

પવન તું, પાણી તું, ભૂમિ તું ભૂધરા,

વૃક્ષ્ર થઇ ફૂલી રહ્યો આકાશે;

વિવિધ રચના કરી અનેક રસ લેવાને,

શિવ થકી જીવ થયો એ જ આશે ...

અખિલ બ્રહ્માંડમાં …

વેદ તો એમ વદે શ્રુતિ-સ્મૃતિ સાખ દે,

કનક કુંડલ વિષે ભેદ ન્હોયે;

ઘાટ ઘડિયા પછી નામરૂપ જૂજવાં,

અંતે તો હેમનું હેમ હોયે ...

અખિલ બ્રહ્માંડમાં ...

વૃક્ષમાં બીજ તું, બીજમાં વૃક્ષ્ર તું,

જોઉં પટંતરો એ જ પાસે;

ભણે નરસૈયો એ જ મન તણી શોધના,

પ્રીત કરું પ્રેમથી પ્રગટ થાશે ...

અખિલ બ્રહ્માંડમાં......

પવિત્રતા-ધાર્મિકતાનો ગર્વ

હાલમાં ઝવેરચંદ મેઘાણીની "ગુજરાત નો જય" વાંચી એમાંથી એક લીટી.

પોતાની સ્ત્રીની પવિત્રતા-ધાર્મિકતાનો ગર્વ કોઇ પણ પતિને વાસનાત્ત્રુપ્તિ આપિ શકે નહી. કોઇક દિવસ એવો ગર્વ ધિક્કારમાં પરિણમે. કોઇક દિવસ એ પુરુષનું પુરુષાતન ભટકવા નીકળે.

ઓ મેઘ

ઓ મેધ, મારો સંદેશો આટલો કહે !
તું એને જરી પ્રેમ કરીને કહે ... ઓ મેઘ.......................

કેટકેટલા દિનોથી એની જ યાદ મહીં
જીવન મારું વહે;
ઝરણાંની જેમ જાયે જીવન મારું,
એની કથાને કહે ... ઓ મેઘ.....................

વરસે વરસાદ જેવો મીઠો અનંત ધારે,
આનંદ પૃથ્વી લહે;
તેવી કૃપા તેની વરસે જીવનમહીં,
મારા વતી એને કહે ... ઓ મેઘ.....................

પ્રાણ લગી હું એની પૂજા કરીશ એને
એવું જઇને કહે;
મંગલ લાવી દે વરદાન રે એનું હૈયું
મારા વિના ન રહે ... ઓ મેઘ....................

પછી બે-ફામ રોયો છું

અનાયાસે ખરી કૂંપળ,પછી બે-ફામ રોયો છું
નજરસામે સુકાયું જળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

હતું કે,જિંદગી સાથે ઘરોબો કેળવી લેશું
મળી નહીં કોઇ એવી પળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

ત્યજીબેઠો કિનારો,ખાતરી ઊંડાણની કરવા
ન આવ્યું કોઇરીતે તળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

ન આવ્યો સ્હેજપણ અણસાર,ને પલટાઈ ગઈ બાજી
કરી ગઈ જિંદગી ખુદ છળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

રમ્યો'તો બાટ છેલ્લી,જીતવા હારી ગયેલું હું
ન આવ્યું કામ કંઈ અંજળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

કસોટી પણ ન થઈ નક્કર,ન થઈ સરખામણી સધ્ધર
અપેક્ષાકૃત્ મળ્યું નહીં ફળ,પછી બે-ફામ રોયો છું

અમે તત્પર તમે તત્પર

અમે તત્પર તમે તત્પર,ઉભા છો કેમ થોભીને ?…
નદીની જેમ, બસ ક્યારેક આવી જાવ દોડીને..

બધા નિયમો - બધા છન્દો, બધા બન્ધનને તોડીને,
ગઝલ લખવી હતી મારે બધાયે શબ્દ છોડીને…

બધો વિસ્તાર ને વ્યવહાર કે ઘટમાળ, તહેવારો
વિકલ્પો છે અભાવોના નકામા સૌ પ્રયોજીને..

તુરો સ્વાદે - અને કોરો હવાઓના વમળ જેવો
હૃદયમાં છે જે ખાલીપો, ભરી દો આપ શોધીને

તમારો ભાસ ને આભાસ થૈ ઘેરી વળે પડઘા
થવું છે તરબતર આ જાતને તેમા ઝબોળીને.